LG jest w pełni przygotowane pod gaming. Złącza HDMI 2.1 obsługują bez najmniejszego zająknięcia pełną szybkość konsol najnowszej generacji i zmienne odświeżanie, dzięki czemu gry nie „klatkują”.

Mimo udoskonalonej matrycy „evo”, telewizor w mocno nasłonecznionym południem przestrzeni potrafi odbijać okna (tzw. efekt lustra) i nie osiąga ekstremalnej, wypalającej oczy jasności niektórych konkurentów. Wciąż jest to jednak zjawiskowy ekran.

Ten telewizor działa na genialnym, bardzo uniwersalnym systemie Google TV, w którym odszukasz dosłownie każdą aplikację (w tym rzadkie polskie platformy VOD).

Minusem jest rynkowa wycena. Sony każe sobie bardzo sowicie płacić za prestiż japońskiego logotypu na obudowie, windując ceny o wiele wyżej, niż LG w oferowanej podobnej matrycy. Dodatkowo posiada zablokowane porty pod gaming do zaledwie 2 wejść (w tym jedno do eARC).

Ujmując to bardzo wprost: to cięta przez księgowych na budżecie, delikatnie lżejsza wizualnie kopia wariantu „F”. Największy z nich to zrzucenie genialnej antyrefleksyjnej folii, co oznacza że S90F błyszczy tradycyjnym OLED-owym, telewizyjnym połyskiem w nasłonecznionym oknie.

Tak jak każdy współczesny TV na matrycy organicznej (OLED), model ten wymaga używania z włączonymi systemami zabezpieczeń chroniącymi przed wypalaniem obrazu w paskach informacyjnych przy np. TVN24 na okrągło w weekendy.

Matryce QD-OLED to obecny szczyt technologiczny. Model jest napędzany procesorem z rodziny NQ4 AI Gen3, wyostrzającym starszy obraz.

Największym minusem tego sprzętu jest konsekwentny brak wsparcia dla formatu Dolby Vision przez markę Samsung (firma promuje swój własny standard HDR10+). Jeśli opłacasz najwyższy plan Netflixa by oglądać seriale wyłącznie w Dolby Vision, telewizor nie wyświetli tych konkretnych metadanych, sprowadzając je w dół do bardzo ładnego, ale podstawowego standardu HDR10.

LG z serią „B” tnie koszty tam, gdzie mniej wprawne oko nie zauważy wielkiej różnicy, zachowując pełne wsparcie dla graczy (120 Hz, VRR).

Gdzie zatem leży haczyk? Telewizor ten dysponuje znacznie słabszym procesorem obrazu niż seria „C”, a sama matryca nie jest specjalnie podświetlana (brak warstwy „evo”). W jasny, letni dzień ekran ten bywa po prostu zbyt ciemny.

Telewizor Mini LED to taki zwykły ekran, w którym z tyłu świeci nie parę dużych jarzeniówek, ale setki, a czasem i tysiące maleńkich pchełek LED. Umożliwiają one wyłączenie małego kawałeczka panelu, co czyni gwiazdy w ciemnym i głębokim kosmosie ostrymi i pozbawionymi potężnej łuny.

Co musisz znieść? Ten system (VIDAA od chińskiego producenta) jest piorunem w przełączaniu się, ale bywa niesamowicie uparty, jeżeli zechcesz na nim uruchomić rzadkie aplikacje. Przegrywa pod tym względem uniwersalnie z Google TV.

Bravia 5 zastępuje stare, wysłużone serie LEDowe i przenosi nas w technologię Mini LED. Współpracuje znakomicie z systemem Google TV, w którym odnajdziesz aplikacje od każdego lokalnego i światowego dostawcy VOD.

Kompromis jest ukryty w sprzęcie. Sony ucięło w tym modelu liczbę tzw. stref wygaszania. Przez to telewizor nie zawsze potrafi precyzyjnie zgasić światło w nocnych scenach i przegrywa parametrem czerni z mocno nafaszerowaną elektroniką chińską konkurencją.

Model 55C7K pozwala zagrać we wszystko to, na co stać sprzęty droższe o dwa tysiące złotych i ma z tyłu wsparcie inteligentnego, otwartego na każdą apkę VOD systemu Google TV.

Na czym więc ucięto księgowość? Procesory obrazu w chińskich ekranach radzą sobie słabo ze słabym, brudnym sygnałem źródłowym z kablówki (słabe upscalingi). Dodatkowo, przy mocnym wychyleniu głowy barwy potrafią tu dość zauważalnie blaknąć z powodu charakterystyki i kątów patrzenia budżetowej matrycy.

Samsung wycisnął technologię LED jak cytrynę. Maleńkie diody radzą sobie świetnie z czernią, a telewizor idealnie współpracuje z konsolami dzięki bardzo niskiemu opóźnieniu (input lag).

Kompromisy? Czerń w całkowicie zaciemnionym, nocnym pokoju nigdy nie będzie tak perfekcyjna, jak w OLEDach stojących wyżej w rankingu – wokół najjaśniejszych, małych elementów (np. białych napisów na czarnym tle) zauważysz delikatną łunę światła (tzw. blooming).

W 2026 r. firma wycofała się z porzuconego systemu operacyjnego na rzecz nowej nakładki Fire TV OS. Poprawiło to znacznie dostępność nowoczesnych aplikacji i zintegrowało telewizor z inteligentnym domem.

Z drugiej strony Fire TV OS wymaga całkowitego przestawienia nawyków. Ekran główny bywa mocno zapchany poleceniami „do obejrzenia”, a ogólna nawigacja bywa mniej przejrzysta dla seniorów niż w czystym webOS od LG. Dodatkowo model ten na ten moment dość rzadko bywa na agresywnych zniżkach marketowych.