Ten telewizor to doskonałe narzędzie dla posiadaczy konsoli najnowszej generacji, jednak z małym haczykiem. Obsługuje format Dolby Vision w grach z minimalnym opóźnieniem, a sam ekran wibruje, będąc jednym wielkim głośnikiem (Acoustic Surface).

Kompromis? Brak pełnej puli portów HDMI 2.1 (są tylko 2, z czego jeden obsługuje soundbara eARC). Jeśli masz i PS5, i Xboxa, a do tego kino domowe, będziesz musiał żonglować kablami. Ponadto cena, jak przystało na Sony, potrafi ogołocić portfel.

Telewizor posiada genialny system webOS z pilotem „Magic” (działającym jak myszka w powietrzu) oraz 4 porty HDMI 2.1 dla zapalonych graczy.

Zasadniczy haczyk? Telewizor domyślnie NIE posiada w zestawie stopki/podstawy. W kartonie znajdziesz wyłącznie dedykowany wieszak ścienny. Jeśli chcesz postawić go na komodzie, musisz słono dopłacić za akcesoryjną podstawę ze sklepu LG.

Wizualnie to arcydzieło inżynierii, doskonałe pod sport i e-sport. System Tizen pozwala odpalić gry z chmury (Xbox Cloud) nawet bez posiadania konsoli pod telewizorem.

Minusem jest polityka Samsunga dotycząca standardów kinowych. Model ten ignoruje powszechny na Netflixie i Disney+ format HDR z wyższej półki – Dolby Vision. Zamiast tego wymusza konwersję do swojego formatu HDR10+, co mocno irytuje wideofilów.

Ucięto tu absolutne luksusy. Telewizor nie posiada „matowej szyby”, co czyni go odblaskowym przy mocnym słońcu padającym prosto w ekran z tyłu kanapy. Nie znajdziesz tu również kostki maskującej okablowanie „One Connect”.

Jeśli przymkniesz jednak na to oko – dostajesz gigantyczny, obłędnie barwny telewizor potrafiący wyciągnąć 144 klatki na sekundę, co dla fanów sportu oraz gamingu jest wartością bezkonkurencyjną.

Użycie matrycy Mini-LED to znakomite remedium na wypalone logotypy po całodobowym oglądaniu informacyjnego paska w Polsacie czy TVN24 (LCD po prostu nie ulega burn-inowi jak OLEDy).

Na czym przycięto w fabryce koszty? Głównym wrogiem telewizorów chińskiej myśli technicznej są tzw. kąty widzenia matrycy. Jeśli zawiesisz 65 cali blisko i usiądziesz mocno na skraju narożnika bocznego mebla – zobaczysz, że obraz robi się wyblakły i jak za mgłą. Słabiej wypada też poprawianie sygnału antenowego gorszej jakości.

W końcu Panasonic wyrzucił swój stary i potwornie toporny system, przechodząc na szybkie środowisko Fire TV. Telewizor wspiera wszystkie formaty HDR na rynku, zachowując bezwzględną neutralność obrazu.

Wadą jest specyficzna wycena oraz układ samego interfejsu. Amazon Fire TV jest mocno przeładowany kaflami i poleceniami wykupienia usług, co dla fanów starszego, minimalistycznego menu Panasonica bywa irytującym „śmietnikiem” na ekranie startowym.

Użyteczność tego sprzętu podbija LG Magic Remote. Tradycyjne wpisywanie haseł do WiFi i wyszukiwanie filmów pilotem to przeszłość – tu machasz dłonią, a kursor sunie płynnie po aplikacjach na telewizorze.

Gdzie leży kompromis? Telewizor jest znacznie ciemniejszy od flagowej serii „G” (miejsce 2). W południowe popołudnie, jeśli masz okno za plecami, telewizor będzie po prostu zachowywał się jak czarna szyba, na której kiepsko widać mroczne seriale akcji.

Ucięto tu zaawansowany procesor skalujący oraz flagową jasność. Telewizor sprawdzi się najlepiej, kiedy usiądziesz do seansu wieczorem w nieco przygaszonym pokoju, nie każąc mu walczyć ze smugami słońca.

Na wielki plus zasługuje obecność pełnego portu HDMI wspierającego granie w nowoczesne standardy bez zająknięcia, co w tych pieniądzach bywa bezcenne.

Telewizor zachowuje rewelacyjną jasność bieli i precyzyjne odcienie szarości. Podpinasz go w dzień i działa bez ściągania żaluzji w domu. Jako jeden z nielicznych wybacza też patrzenie z lekkiego kąta bocznego.

Głównym problemem, poza znanym brakiem wsparcia Dolby Vision, jest fizyczna konstrukcja. Matryca w ciemnej scenie (nocny seans kosmosu), pomimo genialnego oprogramowania stref świecenia, generuje wokół białych literek delikatną, jasną poświatę zwaną „bloomingiem”. To naturalny wróg każdego sprzętu z ekranem LCD na sterydach.