„Pet Sounds” to pozycja, przed którą klękają nawet inżynierowie dźwięku. Na forach audiofilskich często podkreśla się, że produkcja Briana Wilsona zawiera tak wiele nietypowych instrumentów (od klawesynu po dzwonki rowerowe), że słabej jakości gramofony zupełnie się tu gubią. Dobra igła wyciąga z tych rowków jednak niesamowitą, szeroką scenę, w której można wskazać palcem, gdzie stoi dany wokalista.

W środowisku panuje zgoda co do nowych, referencyjnych reedycji tego albumu. Zostały one wycięte z niezwykłą dbałością o zachowanie „powietrza” między instrumentami. Płyta ta jednak wymaga solidnego toru audio – przy budżetowych wkładkach z marketu, potężne nałożenie na siebie kilkunastu warstw dźwięku może niestety zlać się w nieprzyjemną dla ucha, płaską ścianę hałasu.

Nevermind zrewolucjonizowało muzykę, a wersje winylowe od lat budzą ogromne emocje na portalach typu Reddit. Zdaniem entuzjastów rocka, wersje cyfrowe wyciągają na siłę „głośność” (loudness war), przez co ucho szybko się męczy od jednostajnego hałasu przesterów. Winyl zachowuje tu ogromną dynamikę – gitara basowa jest krągła i pulsująca, a wybuchowe refreny robią na domowych kolumnach niebotyczne wrażenie.

Należy jednak uczulić początkujących: na rynku przez lata namnożyło się mnóstwo podrzędnych, budżetowych tłoczeń bez autoryzacji (tzw. wydań z marketowych koszy). Niska waga wosku i zgrywanie dźwięku z płyty CD na matrycę winylową zabijają magię tego albumu, więc zawsze warto polować na oficjalne wznowienia od dużych wytwórni płytowych.

„Kaya” to album, który nie pędzi. Według analiz z forów kolekcjonerskich, w streamingu ten materiał potrafi brzmieć odrobinę sucho i bez wyrazu. Dopiero analogowa igła wyciąga z niego ten jamajski, organiczny „groove”. Dęciaki na tej płycie są ciepłe i pozbawione ostrości, a perkusja, miarowo odliczająca tempo, idealnie sprawdza się w małych, przytulnych salonach.

Z uwagi na specyfikę realizacji, nie jest to jednak tzw. płyta testowa dla Twojego Hi-Fi. Nie posłuży ona do sprawdzania ekstremalnej dynamiki sprzętu ani potężnego rozbicia kanałów stereofonicznych. Wrzuca się ją na talerz w całkowicie innym, dużo bardziej uduchowionym celu. Jeśli szukasz pozycji, przy której goście uśmiechną się i zwolnią obroty, to strzał w dziesiątkę.

„What’s Going On” to album koncepcyjny z gęsto tkaną, wielowarstwową produkcją. Jak wynika z zestawień na popularnym portalu Discogs, najwięcej radości dają współczesne tłoczenia audiofilskie, które pozwoliły wyciągnąć ze starych taśm niesamowicie wyraźne instrumenty perkusyjne oraz ciepłe, rozlewające się smyczki, które tworzą unikalne tło dla przejmującego głosu Gaye’a.

Należy jednak pamiętać, że gęstość tych aranżacji jest potężnym sprawdzianem dla naszego gramofonu. Przy słabych, mocno stępionych lub źle dociążonych igłach gramofonowych, cała ta instrumentalna finezja potrafi zlać się w jednostajną, muzyczną papkę. Jeżeli jednak tor analogowy jest dobrze skalibrowany, z głośników popłynie płynne i wielowymiarowe arcydzieło, które broni się po dziś dzień.

Jeżeli szukasz płyty z muzyką gitarową, która brzmi jak milion dolarów z wielkiego studia – właśnie ją znalazłeś. „OK Computer” potężnie angażuje gramofon do pracy. Jak zauważają recenzenci na portalu Reddit (gdzie tytuł ten regularnie zajmuje topowe miejsca pośród słuchaczy alternatywy), fizyczny krążek w przeciwieństwie do strumieniowania daje poczucie bycia w centrum zamkniętego, trochę „dziwnego” pokoju ze wzmacniaczami.

Rekomendowana jest tu uwaga: to nagranie wybitnie analityczne. Nie jest to „przytulna”, gładka produkcja. Użyto w niej mnóstwa efektów i syntetycznych zakłóceń (glitchy), przez co domaga się precyzyjnych kolumn i ostrej, szlifowanej igły, by móc w pełni docenić wszystkie wirtuozerskie smaczki ukryte na dziesiątym planie, pod warstwami zbasowanych bębnów.

„Random Access Memories” to najmłodszy album w tym rankingu, a zamyka go nie przez przypadek. Daft Punk wydali tu absolutnie kosmiczne pieniądze na produkcję w legendarnych, analogowych studiach nagraniowych. Słuchacze wskazują w sieci, że basista uderzający struny i perkusista w takich kawałkach jak „Get Lucky” brzmią tak naturalnie, iż trudno pojąć to bogactwo dynamiki z cyfrowego źródła. Płyta dosłownie skacze przed igłą, budując potężną energię.

Edycja na „10-lecie” zyskuje ogromną pochwałę u młodszych kolekcjonerów za rewelacyjną jakość tłoczni. W niektórych środowiskach purystów można spotkać się z kręceniem nosem z uwagi na „taneczno-popowy” charakter płyty wdzierający się do gramofonu. Jeśli jednak dysponujesz dobrym wzmacniaczem i chcesz sprawdzić jego prądową wydajność w utrzymaniu rytmu – ten krążek powie Ci o Twoim sprzęcie wszystko.